Een saaie bevalling


Afgelopen weekend was ik op stap met m´n lieve vriendinnen, een mini-momcation zonder kids dus. Stiekem erg fijn om even geen moeder, politie-agent en huisvrouw te zijn, maar alleen een vriendin. Vaak voordat we elkaar zien, spreken we met z’n allen af het zo minimaal mogelijk over kinderen te hebben (in ons optiek hebben alleen suffe burgerk*tjes het constant over hun kroost). Dit keer waren we (denk ik) vergeten deze afspraak te maken, maar achteraf gezien stond het onderwerp baby’s niet veel op de agenda (maar misschien moet ik dat even verifiëren bij m’n kinderloze vriendin ? )

Toch dwaalden we even af, toen zaterdagavond tijdens het Grand Dessert met limoncello het gesprek over onze bevallingen ging. Het is iets waar ik het eigenlijk niet vaak over heb, en dat heeft volgens mij een hele goede reden: mijn bevalling was namelijk best saai. Eentje volgens het boekje. Zonder bijzonderheden, complicaties of horrorverhalen. En juist die horrorverhalen blijven hangen (ik zal geen voorbeelden noemen). Die van mij niet zo. Daarom besloot ik het te delen, om er een herinnering van te maken maar ook om te laten zien dat het ook ‘normaal’ kan zijn (‘normaal’ is een bevalling natuurlijk nooit, maar het is maar hoe je het bekijkt). 

Ik was 38 weken en 4 dagen zwanger, toen ik op een donderdagnacht om 01.15 uur wakker werd. Ik voelde dat ik naar de wc moest (met een 38 weken oude baby in je buik die constant tegen je blaas trapt gebeurt dat geregeld), maar voordat ik overeind kwam voelde ik het: een golf warm vruchtwater. Ah, dus daar dient dat irritante zweetmatje uit het kraampakket op je matras voor. Ik stootte Roy aan, “je maakt een grapje” was zijn eerste reactie. Hij sprong uit bed, deed het grote licht aan (en bedankt, nogmaals: het was 01.15u in de nacht…) en kwam naast me staan. Wat nu? Uuh, checken of het vruchtwater er goed uit ziet. Check! Dan niets, afwachten. De verloskundige had al duidelijke instructies gegeven: breken je vliezen in het midden van nacht en ziet het vruchtwater er helder uit? Ga dan weer slapen en bel pas de volgende ochtend. Haha, slapen! Het moet zo’n 05.00u zijn geweest voordat ik in slaap ben gevallen, omdat ik telkens de weeëntimer zat te checken. Rond 09.30u kwam de verloskundige die me uit mijn droom hielp: die zogenaamde weeën waren maar harde buiken, dit kan best nog even duren. En doe alsjeblieft die weeëntimer weg. 

We bleven die dag thuis en ik ben even een blokje om gegaan. De buurman bracht een visje die we buiten in de zon hebben opgegeten. Rond het middaguur kwam de vk opnieuw checken. Omdat het eigenlijk was stil gevallen met die harde buiken, adviseerde ze om ergens koffie te gaan drinken of ergens te gaan eten. Want nogmaals: het kon nog even duren. Dat komt goed uit, ik was van plan vandaag naar een leuke pop-up shop in Wierden te gaan. Misschien dat het door het autoritje kwam of doordat ik met m’n gedachten ergens anders zat, maar die krampen kwamen een beetje terug. We zijn zelfs nog boodschappen gaan doen, maar in de Albert Heijn kon ik telkens maar een paar meter lopen waarnaar ik weer stil moest staan om te ontspannen omdat anders die krampen te heftig werden. Eenmaal thuis ging Roy lasagne maken (“flink wat koolhydraten eten want daar krijg je energie van voor je bevalling”), maar de schotel zat nog niet in de oven toen de weeën echt waren losgebarsten. Ik probeerde toen zelfs nog wat lasagne te eten, totdat ik besloot dat het genoeg was en de vk maar weer moest komen. 

Het ging sneller dan ik had verwacht

Ik was nog super relaxt, had het idee dat het echt nog even kon duren. Die 5 cm ontsluiting kwam daarom als een verrassing. 5 cm al, wauw! Het moet tegen half 8 zijn geweest dat ik onder de douche stapte, een goede manier om te ontspannen voor jou en je baby. Volgens mijn herinnering stond ik maar een kwartiertje onder de douche, maar uit betrouwbare bron hoorde ik dat het zeker wel drie kwartier was. 20.30u: we besloten om naar het ziekenhuis te gaan, met het idee dat we niet dat ritje hoefden te maken als die weeën te erg werden. En alhoewel de vk zei dat we nog wel even konden wachten, bleek het een goede beslissing. Toen we eenmaal goed en wel waren gesetteld en ik het niet meer trok had ik al 9 cm ontsluiting. Wat? Dat is al bijna, ik ben er bijna! 



Dé klok, ik kon nog lachen en een flinke wee…

En ik moet eerlijk zeggen dat het vanaf dat moment een beetje een vage herinnering is. Ik weet dat ik thuis nog een keer die lasagne eruit heb gespuugd, maar ik weet niet meer of dat nou voor of na die lange douchebeurt was. Ook het ritje naar het ziekenhuis toe is een beetje verdwenen. En ik weet nog dat ik zelf het hele stuk heb gelopen naar de Moeder & Kind afdeling, ik zag ook nog een paar mooie schilderijen aan de muur. Maar toen m’n vriendin dit weekend vertelde dat tijdens haar ritje naar de verloskamer iedereen in de SER-wachtkamer haar aanmoedigende blikken toewierp, kon ik me dat hele gedeelte van het ziekenhuis niet meer herinneren. Waarschijnlijk komt dat door al die hormonen en roze/grijze wolken… Gelukkig dat ik sommige dingen heb opgeschreven, alsof ik wist dat ik bepaalde dingen ging vergeten. Ik moest met die 9 cm namelijk op mijn zij liggen, zodat het kleine meisje in mijn buik kon draaien en in positie kon komen om eruit te komen. 

Om 23.00 uur voelde ik het: een enorme poep drang (sorry, ik kan dat niet anders verwoorden, een bevalling is nou eenmaal niet romantisch). Tot die tijd heb ik rondgelopen en vooral veel gehangen aan Roy, volgens mij zo erg dat ik bijna de broek van z’n kont af trok. Ook dat gebeurt nou eenmaal… Toen ik tegen de verloskundige zei dat ik moest poepen, zei ze doodleuk dat ik dan maar even naar de wc moest gaan om te poepen. ‘Ben je gek?’ dacht ik! ‘Straks poep ik Lore er nog uit in de wc!’ Op dat moment kon ik haar wel schieten, ze zat relaxt de handleiding van het TENS-apparaat te lezen (oh ja, die heb ik ook nog even gebruikt), terwijl ik het gevoel had dat ik uit elkaar werd gereten. Een kwartiertje later moest ik gaan liggen en mocht ik actief meepersen. Volgens mij heb ik op een gegeven moment nog gevraagd of ik het wel goed deed, want ik had niet het gevoel dat ik iets opschoot. Maar blijkbaar deed ik iets goed, want 5 minuten voor middernacht werd ze geboren, onze lieve Lore. 

En die tijd dat was wel even een dingetje hoor, op de muur tegenover mij hing een klok. Ik kon het niet helpen telkens op die klok te kijken. Wordt ze op 31 juli geboren, of wordt het toch een augustus kind? En vaak denk ik daar nog aan, want het is typisch iets voor Lore om zo eigenwijs te zijn om maar 5 minuten jarig te zijn, alsof ze dat bewust deed. Daardoor kregen we ook een dag minder kraamhulp, maar wat maakte het uit, ze was eruit en we konden haar eindelijk in onze armen sluiten. En wat was ze mooi, perfect en heerlijk roze. Het duurde even voordat de placenta er uit kwam, ik vond het erg bijzonder om die van dichtbij te zien (wat ook weer heel smerig klinkt, sorry). Dit eerste uur is ook een beetje wazig, maar gelukkig hebben we de foto’s nog. 

We belden snel onze ouders, waarna ik wat moest eten, plassen en douchen (ik weet niet meer of dat ook in die volgorde was). Lore had alle testen goed doorstaan en toen we beide goed aangekleed waren mochten we rond 02.30u naar huis. Yes, half 3 in de nacht… Van te voren zou ik hebben geweigerd midden in de nacht naar huis gestuurd te worden, maar op dat moment wilde ik niets liever dan die te verlichte en stinkende verloskamer verlaten. Thuis werden we opgevangen door Roy z’n ouders, mijn moeder en de kraamhulp die ons snel naar bed stuurde en nog even hielp dat vreemde baby’tje in het bedje, dat al weken stond te wachten op haar, te leggen. Volgens mij moet het rond 04.30u zijn geweest dat we eindelijk konden slapen: en óf ik heb geslapen. 

Gut, ik lees nu mijn blog terug en zie dat het een best lang verhaal is geworden. Misschien toch niet zo saai als ik dacht… Ik wens iedereen die moet bevallen mijn bevalling toe <3