Op vakantie #1: vliegen met kinderen


Nog bijkomend van de reis en met een flinke jetlag, probeer ik toch wat blogjes te schrijven over de reis die Lore en ik samen met mijn moeder maakten. Mijn zus, zwager en nichtje wonen in Los Angeles (woonden moet ik zeggen, ze zijn deze week verhuist naar San Diego) en ik was er in die drie jaar nog nooit geweest. Hoog tijd en net op tijd dus. En natuurlijk heb ik wel even getwijfeld of Lore wel mee moest  (want: wat doe ik dat kind aan), toch was daar geen twijfel over mogelijk. En control freak als ik ben, moest alles tot in het kleinste detail voorbereid zijn. Wekenlang struinde ik het internet af en lag ’s nachts klaarwakker in bed lijstjes te maken. Dit blog zal ik beperken tot tips voor en mijn ervaring met het vliegen met kinderen. 

We vlogen met een rechtstreekse KLM vlucht om 09.50 uur (heen) en om 14.45 uur (terug). En dat zijn al meteen twee tips die ik je wil geven: boek een rechtstreekse vlucht. Kindjes kunnen namelijk flink last hebben van hun oren tijdens het stijgen en dalen, maar je moet er vooral niet aan denken dat je tijdens de overstap nog moet haasten om je aansluitende vlucht te halen. En de tweede tip: vlieg met KLM. Zij zijn echt super met kinderen, doen altijd een stapje meer. Zo regelden ze op de heenvlucht een plek met extra beenruimte in een overvol vliegtuig en op de terugvlucht een extra stoel door de man naast ons een andere plek te geven. Over deze goede service van KLM las ik tijdens mijn online speurtocht ook veel, dus kudos voor KLM! Qua tijd vond ik de heenreis het prettigst. Je hebt gedurende de dag genoeg te doen om je kind af te leiden. Daarnaast heeft Lore drie keer op mijn schoot geslapen. Voor de nachtvlucht wordt het hele vliegtuig donker gemaakt en is er haast geen stewardess te bekennen (wat logisch is), dus je bent meer op jezelf aangewezen. Daar kwam nog eens bij dat onze kleine meid ziek werd. Zodra we in het vliegtuig zaten viel ze in slaap, na een uurtje werd ze wakker met hoge koorts. Na het avondeten (waar ze niks van at) viel ze weer in slaap en niet lang daarna werd ze spugend wakker… (tip: neem niet alleen voor je kind maar ook voor jezelf een setje reserve kleding mee). Ik heb dus de hele nacht met een ziek en gloeiend kind op mijn arm gezeten. Zelf slaap je dan niet en mocht je kind zelf ook niet goed slapen dan heb je waarschijnlijk een probleem (lees: andere mensen die wel willen slapen). 

Op het vliegveld
De heenvlucht was dus overdag en duurde ruim 11 uur. Tel daarbij de tijd van deur tot deur en je bent zo 16 uur onderweg. Vergeet dat niet! Neem dus niet alleen het nodige mee voor in het vliegtuig, maar ook voor in de auto naar en op het vliegveld zelf. 
We waren ’s ochtends een half uurtje te laat bij de check-in balie en stonden gigantisch lang in de rij bij de douane, waardoor we ons echt moesten haasten om op tijd bij de gate te komen. In tegenstelling tot Nederland, werden we in Amerika overal voorgelaten. Kom je ergens met buggy en kind aangelopen, doen ze direct een poortje voor je open. Heerlijk gevoel trouwens, langs die lange rij met chagrijnige en wachtende mensen lopen.
Als je met kind reist, mag je als eerst het vliegtuig in. En dat is vaak ook wel nodig met alle handbagage die je bij je hebt. Maar een tip die ik tegenkwam vertelde me juist dat niet te doen, want je zit alleen maar onnodig lang in het vliegtuig te wachten totdat iedereen zit en het vliegtuig weg mag. We hadden het zo goed uitgedacht: mijn moeder zou eerst gaan met de handbagage (want anders zou er geen plek meer in de bakken boven je zijn) en ik zou later komen met Lore. Maar goed, op de heenvlucht kwamen we daar niet eens aan toe. Nadat we de douane voorbij waren, moesten we snel doorlopen naar de gate. Voor het boarden zelf nog even snel naar de wc en Lore een schone luier. En go go go, het vliegtuig in, als laatste! Tijdens de terugvlucht waren we al even aan het wachten bij de gate, dus we besloten als eerst het vliegtuig in te gaan. Uiteindelijk was dit prettiger, want je bent minder gehaast om naar je plek te gaan. 

Plek in het vliegtuig
Het duurde nog even voordat het vliegtuig bij de gate in Nederland echt weg ging en in de tussentijd regelde een aardige steward een nieuwe plek voor ons. Twee mensen waren bereid met ons te ruilen, zodat wij extra beenruimte hadden. Wat toen wel minder was: we zaten in het midden van een vierzits. Telkens als we even wilden lopen, naar het toilet moesten of Lore verschoond moest worden, moesten we dus voor de mensen naast ons langs lopen. Zij leken het niet vervelend te vinden, maar je voelt je zelf best bezwaard. Op de terugreis gaven ze de man die naast ons zat (wij zaten bij een driezits aan het raampje) een plek met meer beenruimte, zodat wij zijn stoel tot onze beschikking hadden. Heerlijk! Mijn moeder en ik waren het er beide over eens dat dit onze voorkeur had. Liever een stoel extra dan meer beenruimte. Vooral met een slapend kind op de arm is het fijn om je benen op de stoel naast je te leggen. Dat kan niet altijd zomaar geregeld worden, maar het is altijd verstandig dit vooraf al te vragen bij de check-in balie of bij de gate. Beide keren heb ik het gevraagd maar kreeg van iedereen te horen dat er geen plek extra of ergens anders beschikbaar was. Uiteindelijk kon dit in het vliegtuig zelf wel worden geregeld. 



Last van oortjes
Onder de twee jaar moet je kind nog op schoot zitten tijdens stijgen, turbulentie en dalen. Vastgemaakt aan jouw riem met een speciaal kinderriempje. Dat ging prima! Lore vond het eventjes gek om een riem om te krijgen, maar was al snel gewend. Tijdens het opstijgen (beide keren) viel ze direct in slaap! Van haar oortjes heeft ze dus geen last gehad. Ik had uiteraard een speen, suikervrije lolly’s, wat te snacken en water binnen handbereik, mocht ze wakker worden en wel last krijgen. Ook tijdens het dalen geen last, terwijl ze beide keren wakker was. Hoera! 

Tijdens de vlucht
Zoals gezegd had ik me tot in den treuren voorbereid.  Een paar filmpjes gedownload op de iPad, een paar spelletjes erop gezet en ook ‘getest’ (welke vindt Lore leuk, kunnen ze offline worden gespeeld etc), heel veel eten en drinken mee en een paar cadeautjes voor onderweg. Die iPad hebben we maar eventjes gebruikt. In het vliegtuig hebben ze namelijk ook een tv-schermpje (wist ik heus wel, maar ik dacht dat er misschien geen geschikte filmpjes opstonden voor een kind van 1,5 jaar). En we kregen echt heel veel eten, wat al genoeg voor afleiding zorgt. Voor kinderen onder de twee jaar zit er geen volledige maaltijd bij inbegrepen, dus ik had krentenbollen, kadetjes, yoghurtjes, knijpfruit en snackjes mee. Maar in principe had ik meer dan de helft niet nodig, van de stewardessen kreeg ze regelmatig broodjes of koekjes. Het warme eten at ze met ons mee, wat ook voldoende was. En qua drinken kregen we meer dan genoeg!
De cadeautjes had ik mee als afleiding en als aanmoediging. Een klein kleurboekje, kleurpotloden, een flapjesboek, een doosje ‘speeleitjes’ en stempels. Kleine handzame dingen waar ze zich langer dan 10 minuten mee kan vermaken. Maar ook mijn moeder, schoonmoeder en zus gaven een kleinigheidje mee. Nog twee boekjes en een tekenbord. Uiteindelijk hebben we mijn eigen cadeautjes niet eens uitgepakt, we hadden er niet eens tijd voor! De speeleitjes kreeg ze toen we eenmaal in het huis van mijn zus en zwager waren, de rest bewaarde ik voor de terugvlucht, maar ook toen geen tijd voor gehad. Die liggen in de kast voor Sinterklaas (nee grapje, die mocht ze bij ons thuis open maken ? )

Bagage
Als je met kind reist, gelden er andere regels voor je bagage (ligt wel aan de maatschappij waarmee je vliegt). Voor onszelf mochten we voor in het ruim twee koffers mee van 23 kilo, maar voor Lore ook één van 10 kilo! En betreft de handbagage mag je echt veel mee. Slim om dit natuurlijk te beperken, je wil je niet de leplazerus slepen. Als handbagage hadden wij mee: een rugtas met het eten, de cadeautjes en camera, beide een ‘accessoire’ zoals ze dat noemen (je eigen handtas met portemonnee, telefoon etc.) en een verzorgingstas voor Lore, waar dan ook alleen verzorgingsproducten voor haar inzitten. Hier gelden andere regels voor (qua vloeistoffen) en er zat onder andere in: luiers (reken uit hoeveel je er in die uren nodig hebt en neem dan nog wat extra mee), spenen, flesje drinken (ik had ook een klein reisflesje diksap mee), twee hydrofiele doeken (verschoningstafeltjes op het vliegveld en in het vliegtuig zijn niet altijd schoon), een schoon setje kleren, luierzakjes (voor vieze luiers, natte kleren, geopende etenswaren), nog meer eten, de iPad en een kinder-koptelefoon. En we namen natuurlijk de buggy mee. Die mag je blijven gebruiken totdat je het vliegtuig instapt. Een medewerker neemt ‘m dan van je over en brengt ‘m naar het ruim. Als je het vliegtuig weer uitstapt staat de buggy voor je klaar!

En nog een laatste opmerking: stel je er zelf op in dat je de gehele vlucht druk bezig bent met je kind. Zelf kom je niet aan je rust toe, daar heb je de vakantie voor (als het goed is) ? Heb je nog vragen? Stel ze gerust!