Tussen vroeger en nu


Je raadt het al; zit een groot verschil. Ik heb het dan met name over de opvoeding. En hoe ik daar vroeger over dacht. 

In het pre-kindertijdperk dacht ik dat ik ons kind dondersgoed zou laten luisteren en haar zou leren overal keurig af te blijven. Ze zou geen tv mogen kijken totdat ze daar wat van zou kunnen leren (volgens mij rond 2,5 jaar) en ze zou noooooit vragen om koekjes. We hoefden ons huis niet ‘babyproof’ te maken, want ze zou leren wat ze wel en niet mocht pakken. En: geen verwend kind! 

Dat laatste gaat tot nu toe best goed. We zijn soms best streng voor Lore, hebben duidelijk met elkaar afgesproken dat ‘nee’ ook echt ‘nee’ is. Afleiding is daarbij het magische woord. Al vraag ik me soms wel af hoe lang het nog blijft werken als ik zeg: “Oh kijk Lore, wat doet het poesje nu?” Maar verder… Lore blijft niet altijd overal af, sterker nog, elk laatje en kastje in huis gaat gemiddeld 37 keer per dag open en de inhoud wordt verspreid over de woonkamer. Tv kijken mag soms in het weekend en als ik even druk ben met het eten klaar maken. Ze weet dondersgoed waar de koekjes en rozijntjes liggen, dus vraagt hier ook geregeld om. En dat ‘babyproof-en’? Check.

Ik kan én ik wil niet de hele dag achter haar aanlopen om te zeggen dat ze iets niet mag of gevaarlijk is.

Deze stijl van opvoeding is een beetje ‘ouderwets’. Ik las hierover op internet een tijdje geleden. Het belangrijkste aspect is dat we haar zelf laten ontdekken. Oók als ze op haar stoeltje wil klimmen. We wachten af hoe iets uitpakt, maar moedigen haar wel aan als het haar niet lukt. En pas als het gevaarlijk/onverantwoord is, grijpen we in. Ze mag bijvoorbeeld best op de stofzuiger zitten terwijl ik stofzuig -terwijl ze er gemakkelijk af kan vallen-, maar als ze de stekkerkabel om haar nek doet als een ketting, grijp ik in. Ook laten we haar rommelen in de sokkenla of een keukenkastjes, we leren haar dat ook weer op te ruimen. Dit kan overkomen alsof we haar maar haar gang laten gaan, ons niet bemoeien met ons kind. En dat is natuurlijk niet zo. Deze mama is een havik ?



Een dreumes is nieuwsgierig en zoekt de grenzen op.

Yep, dit kastje is al zo vaak in- en uitgepakt. 

Ik heb soms zelf het gevoel alsof we onze opvoedstijl moeten ‘verantwoorden’. Iedereen moet natuurlijk zijn eigen stijl kiezen, die van ons zal vast niet de ‘beste’ zijn – maar wel voor ons. Ik bedoel, ik zeg ook niks over die ‘tevreden baby opvoedstijl’ (dat er dan alles aan wordt gedaan om de baby -ouder dan 6 maand- tevreden te krijgen: borstvoeding wanneer hij wil, slapen tussen de ouders in, de hele dag in een draagdoek). Ik denk haast zeker te weten dat dit resulteert in superverwende kinderen die later niet tegen tegenslag kunnen. Maar dat terzijde ?. Ieder z’n eigen ding dus. 

Daarbij heb ik het idee dat onze opvoedstijl nu al z’n vruchten afwerpt, en dat voor een kind van anderhalf jaar. Lore zeurt nooit lang door, ze begrijpt heel goed dat dat niet helpt. We hebben nu zelfs al een paar keer een ‘supermarktscene’ gehad. Je weet wel, dat zo’n vervelende kleuter de hele winkel bij elkaar schreeuwt omdat hij écht die Cars-koekjes nodig heeft. Alhoewel het bij ons niet zó erg is (Lore wil iets pakken, mag niet van mij, ik neem haar bij de hand om verder te lopen, ze wil niet, gaat jammeren en houdt zich slap, ik leg haar dan maar op de grond en loop weg, ze staat op en loopt achter me aan) maar goed… dit kan nog komen. 

Long story short, vroeger dacht ik het te weten hoe ons kind zou worden. Maar dat heb je nou eenmaal niet in de hand. Go with the flow zou ik zeggen, maar ga vooral op je gevoel af.